پايه، ميوه تخم مرغي پهن است. ميوه هاي رسيده گياه استفاده دارويي دارد. ميوه ها به رنگ قهوه اي، بيضوي بدون بال، داراي خطوط برجسته و سفيد و داراي دو زائده شاخك مانند هستند. ميوه هاي كرفس داراي بوي معطر مخصوص و مزه متمايل به تلخ است. بهترين زمان جمع آوري ميوه ها به هنگام رسيدن كامل آن يعني در ماه هاي مرداد و شهريور است. مهمترين مواد موثر ميوه هاي كرفس روغن فرار آن است. از جمله تركيبات مهم اصلي موجود در اسانس كرفس ليمونن و سلنين هستند. از كرفس به عنوان آرامبخش، ضدعفونت ادراري و در آرتريت روماتوئيد به عنوان داروي ضدالتهاب استفاده مي شود. در طب گذشته به عنوان مدر و ضدنفخ مورد استفاده قرار مي گرفته است. اين گياه در قاره هاي آسيا، اروپا، آمريكا و آفريقا كشت داده مي شود. كرفس در ايران علاوه بر كشت در مناطق مختلف در شمال شرقي كشور در سمنان، در شرق و جنوب شرقي در سيستان و بلوچستان و زابل يافت مي شود. ميوه هاي آن بايد دور از نور مستقيم و رطوبت و در ظروف سربسته غيرپلاستيكي نگهداري شود.

آب ساقه و برگ كرفس درمانگر درد مفاصل

آب ساقه كرفس جهت كاهش ورم درد حاصل از مفاصل مفيد است. طريقه مصرف آن بدين نحو است كه ساقه هاي كرفس را شسته و تكه تكه كرده و با دستگاهي كه بتواند آب آن را بگيرد اين كار را انجام دهيم. روزانه يك استكان يا يك ليوان بايد مصرف شود. اثرات آن پس از دو هفته ظاهر مي شود. مي توان هر دو يا سه روز يكبار مصرف نمود. البته مي توان بدون آبگيري از ساقه هاي تازه كرفس استفاده كرد كه در اين صورت مي توان روزانه 150 تا 200گرم ساقه كرفس تازه مصرف كرد. براي راحتي كار مي توان دو يا سه ليتر از اين آب را يكباره تهيه كرد و در ليوان هاي يكبار مصرف تقسيم كرده و آن ها را داخل فريزر گذاشت تا يخ بزند. در اين صورت تا مدت ها اثر آن باقي مي ماند. سپس هر روز يك ليوان را از فريزر خارج كرده و پس از آب شدن آن را ميل كرد.
اثر كرفس پخته شده به مراتب كمتر از كرفس تازه است. بنابراين بايد از نوع تازه آن استفاده كرد تا اثربخش باشد.